Strzelały ognie z suchych szczap

i dymił w kotle smolny war.

Lecz widać kogoś było brak,

bo diabeł smutną minę miał.

Wtem nagle w cieniu dostrzegł mnie...

poczułem, że jest bardzo, bardzo źle.



Pomknąłem z trwogą w ciemny las

tratując bagna lepkie mchy.

Lecz w biegu tym nie miałem szans.

On gnał tuż za mną szczerząc kły.

I wtedy zawrzał we mnie gniew...

Mnie gonisz, mnie, mnie, mnie, mnie?



Rozprawy z diabłem nadszedł czas.

Rozbrzmiała walka w ciemną noc.

Łamanych kości nagły trzask,

w ten cios włożyłem całą moc.

W piorunach błysku, w stosie szmat

łamany legł na wróble strach.

W piorunach błysku, w stosie szmat

łamany legł na wróble strach. 
























Zwinięte w kłęby majaczenia

po kątach rzucam, bredzę coś,

a one, jakby od niechcenia,

wplątują się w mój mózg co noc.



ref.

Niosę, niosę, niosę, niosę ze sobą grzech.

Niosę, niosę, niosę, niosę szatana śmiech.

Proszę, proszę, proszę, proszę , to tylko pech,

to tylko pech.



Od potu mokra szyja, a na niej

pętle, pętle, pętle zaciskają się.

Już nawet nie pomaga granie.

Do okna skaczę, one trzymają mnie.



ref.

Niosę, niosę, niosę...