Nie znasz takich słów,

którymi mogłabyś znów zatrzymać go.

Wariujesz, z dnia na dzień

gorzej z tobą jest. Gorzej jest niż źle.



Spokojnie, szkoda rąk, spokojnie

odłóż ją, ile żyć, ile żyć.

To, co czujesz, będzie twoje,

co myślisz, twoje jest, co powiesz,

będzie ich. A Wy, siedzicie, patrzycie.



ref.

Radź sobie sama, sobie radź, tory wołają.

Radź sobie sama, sobie radź.



Nie znasz takich miejsc,

do których mogłabyś biec, a tak blisko są.

Patrz, wstaje dzień,

będzie lepiej niż jest. no, odłóż ją.



A Wy siedzicie, patrzycie i coraz więcej widzicie.

W kuchni na stole, parę ścieżek,

twoich upadków, sztucznych uniesień.

Tory czekają na takie, jak Ty. Tory wołają. 
























Ktoś nieistotny staje,

ma zabłocone usta,

terroryzuje zgraję,

mieć powinien wszędzie lustra.



Jak epileptyk stary

trzęsie się i bluzga,

bo inny go nie słucha,

nie u wszystkich woda w mózgach.



ref.

Twój każdy krok

wymierzony,

wyuczony,

wystraszony,

przeczulony.

Twój każdy krok.



Oczyma dziko łypiesz,

na ucho mówisz szeptem.

Choć to nie w twoim typie,

ten typ był kiedyś, przedtem.



Czujesz w sobie ogień,

siłę masz z azbestu.

Myślom mówisz - z bogiem

tak się boisz testu.



ref. 

Twój każdy krok...



Ktoś nieistotny wstaje,

ma zabłocone usta.

Terroryzuje zgraję,

mieć powinien wszędzie lustra.



ref.

Twój każdy krok...