Nie znasz takich słów,

którymi mogłabyś znów zatrzymać go.

Wariujesz, z dnia na dzień

gorzej z tobą jest. Gorzej jest niż źle.



Spokojnie, szkoda rąk, spokojnie

odłóż ją, ile żyć, ile żyć.

To, co czujesz, będzie twoje,

co myślisz, twoje jest, co powiesz,

będzie ich. A Wy, siedzicie, patrzycie.



ref.

Radź sobie sama, sobie radź, tory wołają.

Radź sobie sama, sobie radź.



Nie znasz takich miejsc,

do których mogłabyś biec, a tak blisko są.

Patrz, wstaje dzień,

będzie lepiej niż jest. no, odłóż ją.



A Wy siedzicie, patrzycie i coraz więcej widzicie.

W kuchni na stole, parę ścieżek,

twoich upadków, sztucznych uniesień.

Tory czekają na takie, jak Ty. Tory wołają. 
























Zwinięte w kłęby majaczenia

po kątach rzucam, bredzę coś,

a one, jakby od niechcenia,

wplątują się w mój mózg co noc.



ref.

Niosę, niosę, niosę, niosę ze sobą grzech.

Niosę, niosę, niosę, niosę szatana śmiech.

Proszę, proszę, proszę, proszę , to tylko pech,

to tylko pech.



Od potu mokra szyja, a na niej

pętle, pętle, pętle zaciskają się.

Już nawet nie pomaga granie.

Do okna skaczę, one trzymają mnie.



ref.

Niosę, niosę, niosę...